کودکان فقط نوشتن را یاد نمی‌گیرند؛ آنها خلق می‌کنند، تجربه می‌کنند و با زبان هنر، داستان و احساس حرف می‌زنند. در مسیر آموزش زبان‌های خارجی، زمانی است که یک کودک از تماشای یک انیمیشن کوتاه لذت می‌برد که ذهنش برای درک معنا، تقلید تلفظ‌ها و ساختن جمله‌های تازه برانگیخته می‌شود. وقتی از او می‌خواهیم یک پروژه‌ی خلاقانه بسازد — مثلاً یک گفت‌وگوی ساده، یک پوستر رنگی یا یک نمایش عروسکی — او دیگر زبان را حفظ نمی‌کند، بلکه در آن زندگی می‌کند. هر قدم از این مسیر، از شنیدن قصه تا اجرای یک نقش کوتاه، یک سفر واقعی در یادگیری عمیق و ماندگار زبان است. اینجا دیگر خبری از ترجمه‌ی خشک و کلمه‌های طوطی‌وار نیست؛ اینجا کودکی نفس می‌کشد، فکر می‌کند و با زبانی جدید، وجود خودش را بیان می‌کند. و دقیقاً همین‌جاست که زبان دوم نه یک درس، که بخشی از هویت او می‌شود.